Pain gave me a visit

Pain, the old friend, has invaded my feet! I'm in pain again, especially in the left foot, but I try not to limp. Like mum used to tell me to walk straight. She said the way we walk affects the whole body structure.

ouuuu...and my room is felt with the smell of a balm again. This time the brand is ยาหม่องตราเทวดานางฟ้า or Angels and Angies brand, not that magical balm anymore.

Who said this plantar thing isn't caused by stress? Stress is definitely the cause in my case, apart from cruel shoes... Every time I have much stress mentally or physically, I would be in pain.

The stress this time is...

• The work
• The prachatai night
  what was presented there was so disgusting that the experience made me feel sick.
• Working saturdays

I've got to go to bed now. Take care everyone. Pray for love. Pray for peace.

Cruel shoes

Cruel shoes are shoes with pointed toes or thin soles, or hike spike heels.
This is according to the American Orthopaedic Foot & Ankle Society.
High heel shoes will put stress not only on your feet but also ankles, knees and back.
The rule of thumb is "no more than three hours in three-inch heels".

So please just don't wear them, those cruel shoes, or I can lend you my cane.

Acupuncture ฝังเข็ม & (bitter) Chinese medicine

My feet are still in pain, though not as much..

I have now switched to Acupuncture and Chinese medicine. I go to Saint Louis hospital on Sathorn road. There is a Chinese medicine clinic there. It's quite good, I think. The doctors there can speak Thai, but they still have the Chinese accent in their Thai. They all graduated from China. They take notes in Chinese. It's quite interesting, this branch of knowledge. First they stick the needles in the area that you have pain. Or if you have allergy they might put the needle into you face or your forehead in between the eyebrows. It looks scary as it sounds. My sister has allergy and she went for the acupuncture as well, and as soon as the needle went into the upper part of her cheek, her tear fell. Not because of the pain, but because of the fear. ha ha Oh, my poor sister.

Then after all the needles are in place, they will just let the electric current pass through pairs of needles. You will feel like somebody is constantly pinching you. It's ok for me 'cos I used to go to physiotherapy when I was in Singapore before. They let the current through my feet as well. Well, but for my sister, it's different. She has never felt what it was like, so as soon as she felt the pinch she screamed, "Too strong! Too STRONG!, Oh, I think it's too strong!!!" ha ha Then she was pinched there on the bed for 30 mins. It takes around 30 mins for one session. Then the doctor gave us packets of Chinese herbs to brew. On the first week I burnt one packet of the medicine! So the nurse recommended us to get an electric medicine brewer!!! How advanced! The Chinese tea pot look is still preserved, but you can just plug it in! Wait for 1.5 hr and the (bitter) medicine is ready for you! It's so convenient, though the medicine won't test better.

I just learnt that Chinese medicine isn't just bitter. It has other tastes that are not possible to describe, but I tell you, it's not pleasant.

Cheers to Chinese medicine!
Cheers to health!

I'm back!

It's been 2 months since I came back from Singapore. Oh, I've been so busy at work and everything! This the the first time in 2 months that I actually could sit down and relax.

There is both good news and bad news, though.
I'll have an engagement ceremony next week! The 9th of Dec. I'm excited about it. We have been to pick the ring. We went to tailor our costumes. It will be a Thai style ceremony and we will wear our Thai costumes. Though, it's quite tiring preparing for all those things. The wedding shop that we went to tailor our Thai costumes seemed nice and professional at first, but then when we got our clothes, our clothes weren't that neat and they didn't seem to really pay much attention. There was an ink mark on my bf's shirt collar! We had to bring it back after we were told my the dry clean shop that it was an ink mark and it couldn't be washed off. Such a troublesome. Don't ever go to this shop if you are thinking of wedding. It's called "Viva", close by to Kao san street. And it's not cheap at this shop either.

Now, the bad news is my grandfather has just passed away on Monday, early morning on Monday. It didn't come as a shock 'cos we went to see him at the hospital on Sunday evening. He was in a very critical situation. Mum and my sister were almost in tears. We were with him for about 30mins and were forced to come back because I fainted... Yes..me..
I was looking at my grandfather and in my thought I told him to follow the Buddha's light. I felt so poor for him. He was tired and in pain, I felt. I was telling him in my thought to follow the Lord Buddha's light. Then suddenly, I felt dizzy and I found it difficult to breathe. I wanted to go out of the room to get some air. Then when I turned to mum to tell her that I'd go wait outside, she was shocked to see my face. She said I was pale, and my lips had no colour. So, mum and my sister took my arms and helped me out off the room. On the way out, I could feel the weakness in my legs as if I couldn't take another step. By the time my sister put me on a wheeled office chair and push me out, I was almost half-conscious already. All the nurses were frozen. Didn't know what happened and didn't know what to do. So, everyone rush out off the room because of me. I mean dad followed quickly also. The grandfather was dad's father. We lost mum's father years back, since I was in high school. I felt better after I got out of the room.
So, this week we've been going to the funeral everyday, and the traffic was extra packed. There was once my boyfriend and I got to the temple when all the guests had just left.

It was a very tiring week...

And my feet are in pain again... >_<... hu hu At first it seemed like I'd recovered, but when all the stress came, along with a pair of pretty shoes, I feel the pain again. The shoes were a bit loose, so I couldn't walk properly in them I guess. I still massage my feet every night like Dr. Lim taught me. My friend will take me to a chinese sensei on Tue. I don't want to take Celeblex anymore...

Mum and dad have just come home from the last day of the funeral. I'd better go now.
Catch up with you later.

Immigration Office & Physio

วันนี้พาแม่ไปต่อ Social Pass ให้อยู่สิงคโปร์ได้ เดือนครึ่ง ธรรมดาคนไทยอยู่ได้อย่างมาก 1 เดือนโดยไม่ต้องใช้ Pass ใดๆทั้งสิ้น (Visa ไม่ต้องใช้อยู่แล้ว) ก็ไปที่ Immigration & Checkpoints Authority อยู่เลยโรงพยาบาล Raffles ไปไม่ไกลเอง ไปถึง 9 โมง กว่าๆ โหย คนเพียบ (เปิด 8 โมงเช้า) แล้วก็ไปต่อแถวเอาบัตรคิว ยาวเฟื้อยฟ้าย ยามบอกด้วยว่า วันจันทร์ ศุกร์ เสาร์ ยาวกว่านี้อีก ดีที่โทรไปถามเค้า และPrint Forms จาก Internet และกรอกมาเรียบร้อย Phew... รอดไป

สรุป เขาก็ extend ให้ถึงวันที่ 10 Oct ไม่ต้องเสียตังด้วย สงสัยต่อน้อย ไม่ถึง 3 เดือน เย้ โล่งอก

เสร็จแล้วก็ไปโรงบาล ไปทำ Physio วันนี้ใส่กระโปรงแล้วก็ใส่กางเกงสามส่วน ที่ไว้ใส่ข้างในกระโปรงไป หมอเจอ บอก ใส่อะไรเนี่ย เราก็บอกน่ารักใช่มะ หมอก็ทำหน้าเง็งแล้วก็ “no comment” แถมตอนจะออกมายังบอกอีก ใส่อะไรเนี่ย ก็เลยบอกว่า เนี่ย It’s fashionable now among young people. หมอก็บอก But you are not young. เลยตอบว่า ยัง Young อยู่! ตลกดี แถมบอกว่า เนี่ยปวดมากขึ้นใช่มะ เพราะ กำไรหนัก วันนี้ใส่กำไรไปหลายอัน แหม แหม...

เสร็จแล้วก็มา Great World City กับแม่ มาซื้อของให้เพื่อน วันเกิดเขาแล้ว พอดีเราก็จะกลับแล้วด้วย เขากำลังจะซื้อบ้านกับแฟนเขาด้วย เป็นเพื่อนสนิทก็เลยอยากให้ดีหน่อย

วันนี้หมอสอนนวดใต้เท้าด้วย ให้กดนิ้วเท้ามาด้านหลังเท้าให้เห็นเส้นเอ็นมันขึ้นมาที่ใต้เท้า แล้วก็นวดยาวๆขึ้นลง ขึ้นลง ข้างๆเส้นเอ็นนั้น โดยใช้น้ำมันหรืออะไรทานวดด้วย หมอบอกเวลาตื่น ก่อนลงจากเตียงก็ให้เอามือกดนิ้วเท้ามาทางหลังเท้าเพื่อยืดเส้นด้วย กลับมาบ้านแม่เลยเอายาหม่องนวดขึ้นลงตรงข้างๆเส้นเอ็นใหญ่

Mum in Singapore

แม่มาอยู่ที่สิงคโปร์ด้วยจะครบอาทิตย์พรุ่งนี้แล้ว แค่ยังชั่วขึ้นเยอะที่ไม่ต้องทำอะไรเองมาก(แต่เท้าก็ยังเป็นๆหายๆ)วันก่อนพาแม่ไปหาหมอด้วย หมอPhysioก็บอกนี่ Body guardเหรอ พอหมอเห็นถือไม้เท้า ก็เอากระดาษตีหัวตัวเองเลยแบบว่า โถเป็นอีกแล้วเหรอ อุตสาห์รักษากันมาตั้งนานและเริ่มดีขึ้นแล้ว เขาก็ถามแบบคาดคั้นว่า ไปทำไรมา ก็ตอบอ่อยๆว่า สงสัยเดินไปถือของที่ไกลหน่อย เขาก็คอตกแล้วเอากระดาษตีหัวตัวเองอีก เขาก็สอนวิธีออกกำลังกายแบบใหม่ ให้ย่อเข่า เพราะตอนนี้บางทีก็ปวดเข่าด้วย เขาก็นวด แล้วก็ทำ ultra sound ข้างที่โดยฉีดยามา เขาบอกเอาข้างนั้นข้างเดียวก่อน คราวนี้ก็เหมือนคราวก่อนคือ ทำ Shortwave, นวด, Ultrasound, Current (ผ่านกระแสไฟอ่อนๆเข้าไป) ส่วนหมอ Rheumatologist ก็ให้ยาแก้ปวดมากินเพิ่มและให้มาหาอีก 3อาทิตย์

ชีวิตประจำวันของแม่ที่นี่ก็คือ
๐ ตอนเช้า ตื่นพร้อมกัน 7 โมง เอาข้าวและกับที่ใส่กล่องให้ไปกินกลางวัน
๐ พอลูกไปทำงานแม่ก็ลงมาออกกำลังกายรอบสระว่ายน้ำ แล้วมีการมาบ่นว่า เนี่ย มีคนเขามามองๆแม่แล้วก็มีคนมาคุยกับแม่ด้วย ก็คุณแม่เล่นเดินรอบสระแล้วตบมือ แถมนับอีกตังหาก "หนึ่ง! สอง!..." เอ่อ หนึ่ง เลยเหรอแม่ แม่บอกไม่ได้ต้องนับ เดี๋ยวไม่ได้ออกกำลังปอดด้วย (ไม่รู้เดินถอยหลังด้วยเปล่าเนี่ย)
๐ หลังจากเดินตบมือแล้ว ก็ไปอบ Stream ตามคำแนะนำของคุณยายเพื่อนบ้านคนไทย ก็ไม่ชินอีก เข้าไปแล้วหายใจไม่ออก ต้องเปิดประตูแล้วเอาหน้าออกมาหายใจ
๐ เสร็จแล้วก็ขึ้นมารีดผ้า เก็บห้อง กินข้าวกลางวัน
๐ บางทีก็เดินออกไปซื้อของและกินข้าวกลางวันข้างนอก ที่ห้างใกล้บ้าน
๐ กลับมา ดูดวงให้เพื่อนๆ และหัวหน้าลูก (เพื่อนๆ ทั้งคนไทยและคนสิงคโปร์และคนญี่ปุ่นที่นี่ สนใจอยากดู)
ตอนนี้ดูไปได้ 2คนละ เปิด emailให้แม่ด้วย ให้คนที่ไทยส่งมาได้ถ้าอยากดู แม่จะได้ไม่เหงาด้วย
๐ นอนกลางวัน (บ่าย)
๐ ตื่นมาชงชามะนาวกิน (ซื้อมะนาวมาตุนไว้เป็นกะตั๊ก)
๐ อ่านข่าว Online
เมื่อวันก่อนสอนให้เข้า Webข่าว วันนี้เห็นบอก แม่เข้าไปอ่าน ไทยรัฐ อ่านโน่นอ่านนี่ใหญ่ การเมือง บันเทิง ก.ท.ม. แม่อ่านเยอะเลย หนุกดีแม่บอกยิ้มแฉ่ง แม่รู้หมดเลยนะ ใครทำอะไร อภิลักษณ์ ไปไหนไปไหน ดีใจใหญ่ได้อ่านข่าวเมืองไทย (เห็นวันก่อนเปลยๆ "ไม่รู้ข่าวเมืองไทยเลยเนอะ..")
๐ ดู ทีวี หรือ อ่านหนังสือรอลูก
๐ ลูกกลับประมาณ 7pm หรือ 7:30pm หรือ 8pm ก็ดูทีวี และกินผลไม้ กับขนมปังกัน
๐ ช่วยกันทำกับข้าว สำหรับพรุ่งนี้
๐ โทรหาลูกคนเล็กที่ไทย (จะเปลยๆว่า "คิดถึงน้องนะ...)
๐ อาบน้ำ
๐ สวดมนต์
๐ ต้มน้ำใส่กระเป๋าน้ำร้อนให้ลูก
๐ สอนแม่เล่นเน็ตบ้าง คุยกันบ้าง
๐ จับลูกดัดขา
๐ ปิดไฟ นอน (11pm or 12am)

zzZ ราตรีสวัสดิ์ Zzz

Sad.. Toes to Heel..

กลับมาประชุมที่ไทย ทำงานเสร็จก็ไปหาหมอคืนวันพฤหัส หมอบอกไม่เป็นไรมาก X-ray ออกมาปรกติ แต่ไม่ได้เอา X-ray film กลับมา หมอเป็นคลีนิคอยู่ที่วรจักรเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านกระดูกอยู่โรงพยาบาลกลาง ตอนไป X-ray น่ากลั้วน่ากลัว เป็นที่มืดๆ แล้วก็มีโต๊ะเหมือนอย่างกับว่าให้นอน X-ray ได้ เขาก็ให้ขึ้นไปนั่งบนโต๊ะนั่น กลัวอะ กลัวตลอดเลย กลัวมาก.. แค่ไปยืนรอคนมา X-ray ให้ก็น้ำตาซึมแล้ว แล้วมันก็เป็นมุมมืดๆ แล้วก็มีม่านปิดได้ ก็นึกในใจขออย่าให้เขาปิดม่านเลย อย่าให้ปิดม่านเลย กลัว กลัวมาก พอเจ็บขาแล้วเหมือนกับว่า เวลาใครเขาจะมาทำอะไรเราก็ทำได้ เหมือนไม่มีความสามารถจะขัดขืนใดๆทั้งสิ้น แค่เอาตัวเดินไปที่ที่ต้องไปยังลำบากเลย ขยับก็ปวดแล้วจะยังขัดขืนอะไรได้ เวลาต้องไปทำอะไรที่ไม่คุ้นเคยคนเดียวก็รู้สึก Fragile ไม่รู้จะอธิบายยังไง ไม่เคยป่วยก็คงไม่เข้าใจ ยิ่งไปหาหมอ หรือไปทำอะไรพวกนี้คนเดียว กลัวไม่รู้เขาจะทำอะไรกับเราบ้าง ก็ยังดีที่เขาไม่ปิดม่าน เขาก็ให้พลิกเท้าท่าโน้น ท่านี้เพื่อ x-ray ดู เสร็จเขาก็ให้ไปนั่นรอหน้าห้องหมอ กลัวมาก ยังไม่หายกลัว ไม่รู้ทำไมต้องมาทำอะไรที่กลัวขนาดนี้ พอได้เข้าไปหาหมออีก ก็คงหน้าเสียไปแล้ว ไม้รู้จะพูด จะถามอะไร ไม่อยู่ในสภาพแล้ว แล้วสรุปก็ไม่เป็นอะไร หมอก็ไม่ได้ให้ยามา หมอบอกบางทีใจไปอยู่ตรงนั้นมากก็ปวดมาก.. ก็ไม่ค่อยเข้าใจปวดมา 3 เดือนแล้ว ตอนนี้ก็ปวด ถ้าไม่แปะแผ่นแก้ปวดก็นอนไม่หลับ แล้วจะต้องทำยังไงบ้างเนี่ยต่อไป.. พอกลับมาก็ทะเลาะกับแฟนซะยกใหญ่อีก คุณพ่อ(ของแฟน)กับแฟนพาไป ไม่เคยนึกว่าไปกับครอบครัวกับแฟนแล้วจะต้องกลัวมากขนาดนี้ สรุปก็คือเขาไม่รู้ว่าเรากลัวโรงพยาบาล ไม่รู้ว่าจะกลัวมาก เขาเอา x-ray film ของเขามาให้หมอดูด้วยเขาก็เลยไม่ไปด้วย สรุปก็คือเขาไม่รู้ว่ากลัวมาก แต่ก็ทะเลาะกันไปแล้วซะยกใหญ่ เท้าก็ปวด ตอนนี้มาปวด 3นิ้วเท้าสุดท้ายอีก ส้นเท้าอีก เศร้า ชีวิตมันจะอะไรกันนัก นี่ก็เลยเลื่อนตั๋วกลับวันอาทิตย์แทน ไม่ไปเรียนเปียโนวันพรุ่งนี้ บ่ายกลับมาบ้านก็นอนหลับไปตื่นนึง ตื่นมาก็ยังเก็กซิม

ตอนบ่ายแม่ก็เอาใบว่านอะไรไม่รู้ แม่บอก ใบพลับพลึง เอามาอังไฟให้มันร้อนๆแล้วก็เอามาห่อเท้า ก็เลยมีใบไม้ห่อเท้านอน ตอนเย็นน้าก็ไปเอาถุงร้อน ที่ซื้อมาจากญี่ปุ่นที่ใช้แปะเวลาหนาว มันเป็นถุงที่มีกาวใช้ติดกับตัวได้ ข้างในเป็นผงดินปืนที่ให้ความร้อน ก็เอามาแปะเท้าให้ร้อนๆ ก็เดี๋ยวก็คงนอนแล้วหละวันนี้ ชีวิตมันเศร้า..


แต่วันนี้ดี ดูในหลวงออกจากโรงพยาบาลแล้ว ก็ค่อยยังชั่วหน่อย

นอกจากนี้ ก่อนกลับสิงคโปร์ ก็ได้ถุงน้ำร้อน และ กอเอ๊ยะไทยมาด้วย..

Sunday in pain

ปวดเท้า.. เหงา.. เศร้า..

จะมีใครมาเข้าใจ หลับไปกลางวันหนึ่งตื่น ตอนนี้ก็กินพาราไปเม็ดนึง และแปะแผ่นแก้ปวด ข้างซ้าย 4 ขวา 2 แต่สงสัยต้องแปะอีกหนึ่ง
เบื่อชีวิตแบบนี้...

3 months Painiversary

3 เดือนแล้วนะเนี่ย ที่ปวดเท้ามา เริ่มเป็นตั้งแต่ ต้นเดือนพฤษภา ตอนนี้ก็ ปลายเดือนกรกฎาเข้าไปแล้ว
ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาก็มีความเปลี่ยนแปลง ดังนี้

1. ใส่นี่หนุนเท้าในรองเท้า ( In-sole )
2. ทำกับข้าวไปกินเองกลางวัน (เพื่อนๆคอยเช็คว่าวันนี้เอาอะไรมากิน)
3. ลางานไปหาหมออาทิตย์ละครึ่งวัน
4. เลิกว่ายน้ำ
5. หัวหน้าผลัดกันมารับมาส่ง
6. ได้รู้จักหัวหน้าคนญี่ปุ่นแต่ละคนมากขึ้น เพราะได้คุยกับเขาในรถ
7. กลับบ้าน 6:30 - 7:30 pm ทุกวัน แต่ไม่เกิน 8pm
8. ไม่ค่อยได้คุยกับเพื่อนกลุ่มเดิมที่สนิท เพราะไม่ได้กินข้าวด้วยแล้ว
9. สนิทมากขึ้นกับเพื่อนผู้หญิงที่นั่งใกล้ๆกันแทน
10. อ่านหนังสือธรรมะมากขึ้น
11. มีคนยิ้มให้และมาถามไถ่พูดคุยมากขึ้น คนที่ไม่เคยคุยด้วยก็มาคุยด้วย
12. เปลี่ยนมาใส่รองเท้ากีฬาแทน
13. ใส่กางเกงไปทำงาน
14. เมื่อช้อนสะอาดหมดบ้านก็ค่อยล้างจาน(และช้อน)ทีเดียว
15. ทนไม่ไหวแล้วค่อยเปลี่ยนผ้าปูที่นอน
16. กินผลไม้ ขนมปัง และนม เป็นอาหารเย็น
17. ขี้แย
18. วางแผนเส้นทางก่อนออกเดิน
19. จะไปขึ้นเครื่องบินไม่ต้องเดิน นั่งรถเข็นไป
20. รู้จักใช้ไม้เท้าช่วยเดิน (แต่ปวดแขนแทน)

Welcome to my world* ^o^//

Walking Stick

วันนี้ได้ไม้เท้าแล้ว เป็นแบบพับได้ด้วย ก็เอามาลองใช้ดู ปรากฎว่า..มันเดินยากเหมือนกันนะเนี่ย! ไม่รู้จะก้าวไม้ไปตอนไหนแล้วจะก้าวขาไหนตาม แบบว่าไม่รู้จะทำให้มันเข้ากับจังหวะการเดินยังไง เพื่อนเลยตามมาหัวเราะกันใหญ่ แถมเดินด้วยไม้เท้าโชว์กันใหญ่อีกตังหาก ส่วนหัวหน้าก็เอาไม้เท้าไปเล่นเป็นปืนกลอีกแหนะ ยิงกราดเลย ตายกันไปเพียบ ดีที่มันเป็นสีแบบทองแดง สีน้ำตาล ก็ค่อยยังชั่ว เอาไปโชว์เพื่อนคนไทย มีการบอก แหมกิ๊บเก๋เชียวนะ ?_?

ตอนนี้ก็เริ่มเดินด้วยไม้เท้าได้แล้ว แต่อย่าคิดว่าจะเดินได้เร็วขึ้นนะ ไม่เลย เพียงแต่เดินแล้วไม่เจ็บมากเท่านั้น แล้วก็เรียนรู้ว่า จับไม้เท้าแบบจับแฮนจักรยาน แล้วก็ก้าวไม้เท้าไปข้างหน้าก่อน แล้วค่อยก้าวเท้าที่เจ็บตาม ดีกว่าใช้ไม้เท้ายันข้างตัวไปเรี่อยเหมือนไม้ค้ำที่คนเข้าเฝือกใช้ แต่ก็เหนื่อยเหมือนกันนะเนี่ยเดินด้วยไม้เท้า
(ตอนหลังกลับพบว่า เดินเอาไม้ไปข้างหน้าก่อนแล้ว ปวดข้อมือ ต้อง เดินเอาไม้ไว้ข้างๆดีกว่า)


กลับบ้านมาเลยเอาผ้ามาพันตรงที่จับใช้มันนิ่มๆหน่อย แล้วผูกโปให้มันหน่อย มันจะได้ไม่เลวร้ายมากนักเวลาใช้ ^_^/

วันนี้เพลียสงสัยใช้ไม้เท้ามากไปหน่อย เดี๋ยวต้องรีบไปนอนแล้วดีกว่า













PS: This is the kindness of my friends who went to check walking sticks at a pharmacy for me and MMS it for me to choose.

รองช้ำ เอ็นฝ่าเท้าอักเสบ พังผืดใต้ฝ่าเท้าอักเสบ

โรค Plantar fasciitis นี้ในภาษาไทยก็มีชื่อเรียก เรียกว่า รองช้ำ หรือ เอ็นฝ่าเท้าอักเสบ หรือ พังผืดใต้ฝ่าเท้าอักเสบ

พอดีเมื่อวานแฟนโทรไปคุยกับหมอและนัดหมอที่เชี่ยวชาญทางด้านกระดูก(ซึ่งเป็นเพื่อนของพ่อ)ให้ พอเล่าอาการให้หมอฟัง หมอก็บอกเป็นโรค รองช้ำ แล้วก็อธิบายให้ฟังเหมือนกับที่ หาจากอินเตอร์เน็ตมาเมื่อวันก่อนเลย

มาหาเว็บไทยเกี่ยวกับโรคนี้ ก็ปรากฎว่า มีข้อมูลเยอะเหมือนกันน้า..

เขาบอกว่า ผู้หญิงมีโอกาสเป็นมากกว่าผู้ชาย แต่ คนอ้วนและคนผอม มีโอกาสเป็นเท่ากัน แต่ที่หมอ Dr. Feng บอกคือ ถ้าน้ำหนักขึ้นเยอะในเวลาสั้นๆ ก็จะทำให้เป็นโรคนี้ได้ด้วย

เว็บของไทยเกี่ยวกับโรครองช้ำ

www.bangkokhealth.com/healthnews

www.siamhealth.net

www.rehabmed.or.th

www.bangkokhealth.com/foot

Morning After... Painful...

เป็นเสาร์อาทิตย์ที่เพลียจริงๆ เมื่อวานยังดีที่เพื่อนมา คือขอให้เขามาอยู่เป็นเพื่อนเวลาคนล้างแอร์ที่มาล้างเมื่ออาทิตย์ที่แล้วมาซ่อมฝักบัวที่เขาทำน้ำรั่ว เลยมีเพื่อนคนฟิลิปปินผู้ชาย 2คน มาอยู่เป็นเพื่อนตอนเช้า เลยขอให้เขาไปซื้อของที่ซุปเปอร์ข้างบ้านให้ด้วย ก็ค่อยยังชั่วหน่อยไม่งั้นไม่รู้จะกินอะไร

วันนี้ก็เพลีย ดูใต้เท้ารู้สึกว่ามันปวมเป่งเลย ไม่รู้รักษาแบบฉีดยานี้ กับรักษาแบบค่อยๆกินยาไปหลายๆเดือน ไม่รู้อันไหนดีกว่า จริงๆอันที่กินยา Celebrex ไปหลายๆเดือนหมอเก่าก็บอกเองว่า ไม่ค่อยดีแต่สำหรับคนอายุยังน้อยไม่เป็นไร ก็ไม่รู้ยังไง เพราะตอนนี้ปวดทั้งสองข้าง ข้างขวาที่เคยปวดน้อยหรือไม่ค่อยปวดก็ปวดขึ้นมา ปวมด้วย น่าจะเป็นเพราะซ้ายเจ็บมากเลยมาลงน้ำหนักที่ขวาแทน

เพลียสะโหลสะเหล แย่จัง...

Plantar Fasciitis

(อ่านว่า plan-tar fash-ee-EYE-tiss แพลนท่าร์ แฟช ชี อาย ทิส)

วันนี้ไปหาหมอใหม่ นั่งแท็กซี่ไปแดดร้อนเปลี้ยง หมอเปิดบ่าย2 ก็ไปนั่งรอหน้าร้านก่อน ซักพักคนมารอเต็ม เลยได้เข้าไปเป็นรายที่ 2 หมอหน้าเหมือนในรูปเลยที่เจอเมื่อวานเลย เขาก็ถามว่าเป็นอะไรบ้างให้เล่ามา ก็เล่าไป เค้าก็รู้จักหมอ Dr. Feng ด้วย เขาก็ให้เอาขาวางบนตักเขาแล้วเค้าก็จับใต้เท้าว่าเจ็บตรงไหนบ้าง พอเค้ากดตรงด้านหน้าของส้นเท้า ก่อนที่จะขึ้นมาเป็นส้นเท้า ก็ Ouch! เจ็บมาก เขาก็เนี่ย ไอว่ายู เป็น Classical case ของ แพลนท่าร์แฟชชีอายทิส


แล้วเขาก็เอาโมลเดลกระดูกเท้าที่มี Fascia (แฟสเซีย) แผ่นกล้ามเนื้อที่เป็นไฟเบอร์หนาๆที่ยึดกระดูกส้นเท้ากับกระดูกเท้าด้านหน้าไว้ มาให้ดู เขาก็บอก เนี่ยมันอักเสบตรงแฟสเซียนี้ แล้วเขาก็กดตรงส้นเท้าตรงที่เจ็บ แล้วบอกว่าเนี่ยกระดูกยื่นมาแหลมเชียว เขาบอกว่าเวลาแฟสเซียมันอักเสบ กระดูกมันจะงอกยื่นออกมาด้วย แล้วกระดูกนี้มันก็ไปกดแฟสเซีย ทำให้แฟสเซียเลือดออก กลับบ้านมาอ่านในอินเตอร์เน็ตเขาก็บอกว่า ที่กระดูกงอกนี้ (เรียกว่า Heel Spur) เป็นผลของอาการอักเสบ แต่ไม่ใช่เป็นตัวที่ทำให้อักเสบ คนที่เอ็กสเรย์แล้วเจอกระดูกงอกนี้แต่ไม่เจ็บปวดอะไรก็มี เพราะแฟสเซียไม่ได้อักเสบ หมอก็บอกว่าเนี่ยเดี๋ยวเอ็กสเรย์แล้วก็จะเห็นเลย


แล้วเขาก็บอกว่า เนี่ยเดี๋ยวฉีดยาไปตรงนั้น มันก็จะช่วยได้ มันจะได้ไปกระจายเลือดให้ออกไปแล้วก็ช่วยลดอาการอักเสบด้วย ยังไม่ทันไร พยาบาลก็มาพร้อมเข็มและสำลีเชียว ไอ้เราก็เฮ่ย!จะฉีดเลยเหรอ(นึกในใจ) ก็เลยถามหมอว่า ให้เอ็กสเรย์ดูก่อนไม่ได้เหรอ หมอก็หัวเราะแบบมันไม่ซีเรียสอะร้าย..แล้วบอก โอ้ยะเดี๋ยว อีกอาทิตย์ยูค่อยไปเอ็กสเรย์ก็ได้ แล้วจะเห็นเลย แล้วจะอธิบายให้ฟัง ว่าแล้วก็เอาสำลีแอลกอฮอล์ ถูด้านข้างของส้นเท้าด้านใน แล้วก็บอกเจ็บนิดหน่อยนะ เจ็บนี๊ดเดียว เจ็บนี๊--ดเดียว ไอ้พอเจ็บนี๊ดเดียวเนี่ยเชื่อไม่ได้ซักรายตั้งแต่เด็กแล้ว ก็เลยเตรียมจับพนักวางแขนเก้าอี้แน่น แล้วหมอก็เสียบเข็มลงไป แล้วก็บอกอีกนะถึงเส้นเอ็นแล้วถึงกระดูกส้นเท้าแล้ว แล้วก็ฉีดชี๊ด ก็แป็บเดียว 5วิ แต่ก็เป็น5วิ ที่นานเพราะเป็นคนถูกฉีดนี่ ฉีดเสร็จ ดึงเข็มออก มีการหันมามองหน้าอีก บอกยูนี่เก่งนะ ใช้ได้เลยคนเขาร้องไห้กันเลยนะ ผู้หญิงก็ร้อง ผู้ชายก็ร้อง อ้าว..ไหนบอกไม่เจ็บ โกหกนี่! โกหกนี่! โดยฉีดยาไปจ๋อย ซึมบ็อกเลย ฉีดมันก็ไม่เจ็บเท่าไหรหรอกนะ แต่มันกลัว อะไรกันฉีดไปที่กระดูกเลยนะ ไม่รู้จะโอเคเปล่า ฉีดไปที่กระดูกเลยนะ!!! นี่มันกระดูกเท้านะ!!!! เสร็จพับ ปิดพัสเตอร์ หมอก็หมุนตัวไปที่โต๊ะ สั่งยา บอกว่ายาเก่าเนี่ยไม่ต้องกินก็ได้ มันเป็นยาแก้ปวด pain killer เฉยๆ (มีการอมยิ้มแบบหัวเราะเยอะหมอเก่าเวลาพูด) หมอก็เลยให้ยาคลายกล้ามเนื้อมากินตอนเย็น แล้วก็ยาแก้อักเสบมากินตอนเช้า และก็ยาเหมือนพวกโวทาเร็น(แต่เป็นอย่างอื่น)มาทา เสร็จเราก็ถามหมอว่าแล้วคิดว่าเมื่อไหรจะหาย หมอก็หัวเราะแบบ โอ๊ยะ (อีกแล้วครับ) 2-3วันก็หายแล้วเนี่ย เอ่อ..นี่หมายถึงหายเจ็บจากการฉีดยา รึว่าหายปวดเท้าเนี่ย เป็นมา 3เดือน อีก 2-3วันหายเลยเหรอ สงสัยหายจากปวดฉีดยา ก็แย่ซิ...

ซึมบ๊อก หน้าเซียวออกมาจากห้องหมอ ก็มารอยาและจ่ายตัง พอจ่ายตัง ไม่รับจ่ายทางบัตร ATM อีกแหนะ!! 82 เหรียญ!! เกือบไม่มีตังขึ้น Taxi กลับบ้าน วันนี้ที่จริงต้องไปทำกายภาพต่อ แต่โดยฉีดยาเข้ากระดูกซะขนาดนี้ คงไม่ไหว ก็เลยโทรไปแคนเซิลเค้า เสร็จออกมา น้ำตาก็เริ่มอักเอ่อ อักมาถึงคอละ คอละ จะทะลักแล้ว จะทะลักแล้ว ไม่ใช่เพราะเจ็บแต่เพราะโดนฉีดยาเข้ากระดูก! กระดูกเลยนะ! กลัวอะ..แล้วก็กระเผกออกมาหาแท็กซี่ เจอคันนึงก็รีบขึ้น คนขับก็ไม่รู้ไปหงุดหงิดมาจากไหนอีก ขับไปจึ๊จ๊ะ จึ๊จ๊ะไปตลอด ก็สวดมนต์ตลอดอย่าให้ชนเล้ย ชนจะทำไงเนี่ย น้ำตาก็ยังอักอยู่ก็เลยแม็สเสจไปหาเพื่อนและน้องสาวและหัวหน้าที่สนิท ไม่กล้าโทรไปหาแฟนหรือแม่ มีระเบิดโฮแน่ ก็เลยแม็สเสจไป เพื่อนก็ตอบมาก Yikes! ยั้ย! เข้ากระดูกเลยเหรอ

นั่งรถมาก็ยังไม่เจ็บมาก มาเจ็บมากก็ตอนลงรถ เจ็บมากๆเลย สงสัยยาออกฤทธ์แล้ว แบบต้องเอามือไต่อะไรข้างทางเพื่อรับน้ำหนักตัวไปเวลาเดินเจ็บมา--ก กลับมาถึงห้อง ก็เลยโทรไปหาแฟน พอได้ยินเสียงคุยไปซักพัก เริ่ม.. เค้าฉี-ด ย--า เข้ากระดู-ก อะ อา- อา- แล้วก็น้ำตาพลูร้องไหโฮ เขื่อนแตก พลูซะหมดเขื่อน แล้วก็เลยโทรไปหาแม่ คุยกับแม่เสร็จก็มาหาข้อมูลบนอินเตอร์เน็ต ก็ได้ความหลายอย่างแต่เพลียมาก ขยับนิ้วเท้าข้างที่โดยฉีดก็ไม่ได้ เจ็บมาก สงสัยพรุ่งนี้จะไปเรียนเปียโนไม่ไหว ทำอะไรไม่ไหว พอมานึกๆดู โรคแพลนทาร์แฟชชีอาทิส นี้ ก็เป็นอันเดียวกับที่หมอ Dr. Feng วินิจฉัย ตอนที่ให้เขาเขียนจดหมาย Recommend ให้กลับบ้าน เขาบอกว่าเป็นโรคนี้ จำได้ว่าอ่านกันไม่ออก กับหัวหน้าคนญี่ปุ่น เสร็จจากอินเตอร์เน็ต เพลียก็นอนไป แบบว่า มันเจ็บมาก นอนไปก็น้ำตาพลูไหลมาสองข้างแก้ม แต่ไม่เหมือน อกหักนะเนี่ย อกหักหรือเสียใจนี่มันเจ็บใจ นี่รู้สึกเลยว่าใจไม่เจ็บร่าเริงหลั่นล้าอยู่ แต่ตัวขยับไปไหนไม่ได้ ก็เลยคิดทำไม่ร่างกายมันใจเสาะจัง ขยับนิดน้ำตาพลู ขยับนิดน้ำตาพลู ก็เลยนึกให้มันว่าอย่าพลู อย่าเสาะซิ ก็เลยพอโอพอนอนหลับไปได้หน่อย แล้วก็ตื่นมาอีกทีตอนทุ่มนึงเพราะท้องหิว ก็เลยต้องเดินถัดๆๆไปต้มน้ำใส่โจ๊กเห็ดถ้วยกิน... ทรมานจริง


ข้อมูลจาก

American Academy of Orthopaedic Surgeons

www.plantar-fasciitis.org

New Doctor

ตอนนี้หาหมอ Specialist ทาง Rheumatologist ที่ Raffles Hospital อยู่ หมอชื่อ Dr. Feng Pao Hsii หมอก็ใจดีนะ ได้หาตอนแรกเขาก็ดูแปล็บเดียวเขาก็ โอ..นี่ปวมนี่ อะไรยังไงบ้างแล้วก็ส่งไปทำกายภาพบำบัด แล้วก็ให้กินยา ก็กินยามาประมาณ 3เดือนs ได้แล้วอะ ก็ถ้าเดินก็กลับมาเป๊อีก ป้าที่ทำงานที่เป็นคนชงกาแฟ เรียกกัน Auntie Sally เขาสงสารเขาก็เลยแนะนำให้ไปหาหมอเขา เขาบอกเก่งมาก จับพับพับ รู้เลย เขาไปหาตลอด ตอนแรกนัด Specialist ไว้แล้วก็เลยไม่ได้ไป ทีนี้ไม่หายซะที ป้าก็เลยมาบอก นี่ไปหาหมอชั้นเถอะ เห็นยูเดินกระเผกๆแล้วสงสาร ก็เลยวันพรุ่งนี้จะลองไปดู... เสร็จแล้วก็จะไปทำกายภาพต่อ ที่ Raffles Hospital

ไม่รู้จะเป็นยังไงบ้างน้า.. ร้านหมออยู่ใต้โรงแรม..ติดกับห้องน้ำ...

Dr. Feng Pao Hsii
หมอคนปัจจุบัน

Dr. Ting Choon Meng
หมอคนที่จะไปหาใหม่

The Cripple is Back!!

การกลับมาของไอ้เป๋..เป๋..เป๋..

วันนี้เป๋มากเป็นพิเศษ เหนื่อยมากเลยนึกว่าจะไปทำงานไม่ไหวซะแล้ว แต่ก็ไปก็ไป วันนี้แค่นั่งเฉยๆก็ปวดหัวเข่าแล้ว ขาเลยเป็นมันมี่กอเอี๊ย เข่า2 ใต้เท้า1 หลังข้อเท้า1(นี่คือข้างละ)ฮ้า..สงสัยเป็นเพราะซ่าเดินไป Great World แล้วซื้อของเยอะ

วันนี้หัวหน้าอยู่ดีๆก็เอาผ้าปิดปากที่มีสายคล้องหูมาปิด แบบที่ในการ์ตูนญี่ปุ่นมันปิดกันตอนเป็นหวัด เห็นเขาเปิดลิ้นชักแล้วก็หยิบ File ออกมาเปิด แล้วไม่รู้ไปเอาที่ปิดปากมาจากไหน ตอนเช้ายังไม่มีเลย เรานั่งหัวเราะแล้วถามเขาว่าเป็นไร เขาก็ตอบว่า โอ้..มันฝุ่นเยอะ ตึ๊ง! ฝุ่นเยอะขนาด ก็เลยยิ่งหัวเราะกันเข้าไปใหญ่ สงสัยที่ปิดปากนี่เป็นอุปกรณ์เปิดลิ้นชัก แล้วเขาก็บอกเขาเป็นภูมิแพ้ เจอฝุ่นไม่ได้ แต่ก็ยังไม่หายขำ

วันนี้ได้คุยกับเพื่อนที่อยู่ญี่ปุ่น เขาเป็นโรคไมเกรนเคยอวกแตกอวกแตนไปครั้งนึง แต่สุดท้ายก็ไม่รู้ว่ายากัดกระเพาะหรือกินอาหารเกินขนาดกันแน่.. คือเขาก็เป็นป่วยเหมือนกัน คุยกันก็เหมือน เอ้อ..อ ตา..กินยาซะนะ แล้วยายก็ลองเอาเท้าแช่น้ำอุ่นบ้างหละ เอ้อ เอ้อ เผื่อจะหายนะ..ไปหละนะ ตาก็ชักเริ่มปวดคอแล้วหละ.. แล้วก็คุยกันว่าจะเป็น เอดส์กันรึเปล่าเพราะไปอ่านข้อความบนอินเตอร์เน็ตกันมา.. ข้อแนะนำสำหรับคนป่วยก็คือ อย่าคิดมาก และไม่ควรจะอ่านขอความบนอินเตอร์เน็ตมากเกินไป เดี๋ยวจะคิดว่าตัวเองเป็นโรคร้ายแรงเกินจริง พยายามรักษาตัวตามที่หมอบอกก็พอถม

ก่อนนอนนี้ ก็ขอให้ทุกคนมีสุขภาพดี เป๋ขอกู๊ดไนท์***

Physiotherapy (again)

เมื่อวันพุธไปหาหมอกายภาพบำบัดมาอีกแล้ว

การรักษาแบบ Shortwave

จะทำให้รู้สึกร้อนๆ

วิวที่นอกหน้าต่างเวลานอนทำทรีทเมนต์

ที่โรงพยาบาลมีเดี่ยวเปียโนโชว์ด้วย

เคลิบเคล้ม..อยากเป็นนักเปียโนบ้างซะแล้ว...

แหล่งช็อปปิ้งบูกิส (สยาม สิงคโปร์)

Crispy Pancake ในบูกิส อา-หร่อย จัง..

Thai Coconut 1เหรียญ!!

ลองชิมแล้วชื่น~ใจ

กลับมาบ้านอย่างร่าเริงใจ แต่ขาเพลีย เพราะวันนี้นอกจากการรักษาและนวดแบบปรกติ หมอให้กระโดด แทมเพอรีน!

Wheelchair Assistance

First to Board, Last to disembark

กลับไทยคราวนี้ จอง "Wheelchair Assistance" ไว้เพราะคิดว่าคงกระเผกไปไม่ไหวแน่ พอเช็ตอินกระเป๋าเสร็จ ก็ไปนั่งรอแล้วก็มีคนเอารถเข็นมารับ พอหย่อนก้นลงแล้วรถออกตัว แล่นผ่านเค้าเตอร์เช็คอิน เกือบหุบยิ้มไม่อยู่ หนุกจัง มีแต่คนต้องเดินกันไปมา อิ๊อิ๊ มีการหักหลบรถเข็นกระเป๋าที่เข็นซ้อนๆกันมาด้วย ต้องพยายามกลั้นยิ้มไว้ตลอดเวลา มองไปรอบๆก็อิ๊ มีแต่คนเดินกัน เราก็แล่นผ่านฉิว อิ๊ เหมือนเวลาเล่นเข็นเก้าอี้ล้อเลื่อนกันเลยะ พอไปที่ Immigration คนเข็นเค้าก็เอาพาสปอร์ต และGreen card ไปทำให้ที่เค้าเตอร์เสร็จ อิ๊ ไม่ต้องทำอะไรเลย เราก็ Thank you Thank you ทุกคนตลอดเวลา (พยามไม่ยิ้มร่า เดี๋ยวเขาจาคิดว่า ไอคนป่วยคนนี้ทำไมมันยิ้มร่านัก แถมตัวเล็กเด็กอยู่บนรถเข็น) รถมันแบบให้ฝรั่งตัวอ้วนๆนั่งได้สบาย แล้วเขาก็เข็นผ่านร้าน ผ่านคนผ่านอะไรไปทุกอย่าง หนุกจัง รู้สึกได้ถึงลมที่ผ่านผมไป ด้วยความเร็วประมาณ 2 กิโลเมตร/ชั่วโมง แล้วพอเขาเข็นต่อไป แบบว่าเกตมันไกลมาก มาไทยเกตก็ไกลทุกครั้ง แล้วสิงคโปร์ชางกิแอร์พอร์ทมีร้านขายของเยอะด้วยมั้ง เกตก็เลยจะไกลออกไป เขาก็เข็นไปตรงส่วนที่เป็นทางตรง ก็วื้อ~ วื้อ~ โห เราก็นึก โหมันเร็วขนาดได้ยินวื้อเลยเหรอ (2 ก.ม./ช.ม.) พอหันไปข้างๆ อ้าว..เสียงทางเดินเลื่อนนี่เอง เอ่อ... รู้สึกโง่ๆเล็กน้อย... -_-'

แล้วคนเข็นก็พาไปนั่งจ่อที่ประตูออกไปเครื่องบินเลย ในระหว่างรอขึ้นเครื่องก็ได้คุยกับคนเข็น เขาบอกเขาทำงาน 8ชั่วโมง เขาบอก 8 ก็ อีนาฟแล้ว เขาก็บอกมีคนใช้รถเข็นเยอะเหมือนกันนะ โดยเฉพาะช่วงที่มีเครื่องลงเยอะ ก็แน่ซิ.. ลืมถามไปว่าแล้วมีคนเด็กอย่างเราเยอะไหม แล้วก็พบอีกว่าเขาเชียร์ France อยู่ เขาว่า France มีโอกาศได้ "The cup"

พอประตูไปเครื่องเปิดออก ก่อนที่เขาจะประกาศให้ใครมาขึ้นอีกนะ ก็ถูกเข็นเข้าไปก่อนเป็นคนแรกเลย เขาก็เข็นไปส่งถึงเครื่องบินเลย แล้วก็ขโยกขเยกต่อไปที่นั่งเองอีกนิด แป็บนึงก็มีแอร์เดินมาบอกว่า เดี๋ยวตอนลงนะคะ ให้รอก่อน You will be the last to disembark...

นั่งอยู่คนแรก ก็คอยดูคนที่เดินเข้ามากัน คอยดูนะ ถ้าเป็นผู้หญิงคนไทยจะเดินเซๆ เข้ามาทุกคนเลย เพราะของเยอะเหลือเกิน ท่าจะช๊อปกันสุดเหวี่ยง แล้วพอคนเกือบเต็ม เครื่องใกล้ออก ก็จะมีคนหน้าตื่นๆ แฮ่กๆ เข้า อ้าไอนี่ไอสายชัว พอเครื่องลงจอดแล้วเราก็ต้องนั่งรออยู่ คนเค้าก็รีบออกกันไป มีคนแบบว่า เอ๊ไอคนนี้มันนั่งรออะไรอยู่ไม่ขยับเลย เดินผ่านไปแล้วยังหันกลับมามองหน้าอีกไหนดูซิหน้าตามันเป็นไง..

ที่ไทยก็มีรถมารอมีคนเข็นคนไทยมาเข็นให้เหมือนกัน ไกลมากเลย แต่เห็นความแตกต่างกับสิงคโปร์เลย รถเข็นเล็กกว่าเยอะเลย ถ้าฝรั่งอ้วนนั่งก้นล้นแน่ คนเข็นก็ดีคุยด้วยตลอดทางเลย เขาก็พาไปรอกระเป๋า แล้วก็มือนึงเข็น อีกมือนึงลากกระเป๋าให้ด้วย โชคดีที่กระเป๋าเล็ก ขอโทษด้วยค่ะ ขอบคุณค่ะ >_<...

Hisamitsu HOT!!!

โอย เมื่อคืนปวดเท้ามากนอนไม่หลับเลย กว่าจะหลับตั้งดึก เดินกระเผกแบบเจ็บมาก เดินไปทำงานคนที่ลงรถเมล์คันเดียวกันก็เดินผ่านกันไปหมดแล้ว เดินอยู่คนเดียวก็น้ำตาเอ่อ รู้สึกว่าตัวเองไม่มีประโยชน์ไม่มีค่าต่อสังคมทำอะไรไม่ได้เลย นึกแล้วก็น้ำตาเอ่อไปจนถึงออฟฟิต แย่จัง... ทุกข์ทางกายก็สามารถทำให้ Down syndrome ได้อย่างไม่มีเหตุผล...

วันนี้มันปวดมากก็เลยต้องลงมาซื้อแผ่นแปะ บางคนเรียก "กอเอี๊ย" แต่ก่อนใช้แบบธรรมดานี้แล้วมันแพ้ๆ คันๆ เหมือนมันดึงผิวไปด้วย เลยคราวนี้ซื้อแบบที่ (แปลเป็นไทยว่า) "อ่อนโยนต่อผิวหนัง" แล้วมันมีแบบ HOT เขาก็บอกเป็นมากให้ใช้แบบฮ้อต ก็เอาเลย วันนี้ปวดหัวเข่าด้วยก็ แปะใหญ่เลย แปะเสร็จ ซ้าย3 ขวา2 ฮืม..ไหนบอกร้อน..ทำไมเย็นไปทั้งเท้าเลย หนาวเท้าอีก ก็เลยช่างมัน...

วันนี้หัวหน้าเรียกไปคุยบอกว่า จะผลัดกันมารับมาส่ง ก็ซาบซึ้งมาก แต่คิดไปก็เกรงใจจัง วันนี้เป็นคิวของหัวหน้าแผนก ทุ่มนึงก็ออกจากบริษัทมาถึงบ้าน เร็วทันใจ ซาบซึ้มมาก แฟนสอนมาว่า กับคนญี่ปุ่นให้ขอโทษแล้วขอบคุณแล้วก็ขอโทษและขอบคุณเยอะๆ เลยทั้งขอโทษและขอบคุณ พูดไปพูดมาเริ่มงงเอง หัวหน้าก็บอกว่า Never mind ก็ค่อยยังชั่วหน่อย.. ออกจากไซเคิลขอโทษขอบคุณซะที...

กลับมาถึงบ้าน พอปิดประตูเข้ามาก็เหมือนมีเสียงคอรัส จากสวรรค์ โฮ้~~ พร้อมแสงสีทองฉายลงมาที่ตัว โฮ้~~~ ถึงบ้านเร็ว โฮ้~~~~
แต่..8ชั่วโมงไหหลัง หลังจากแปะแผ่น HOT มันเริ่มรู้สึกร้อนขึ้นมา แบบร้อนมากเหมือนใครเอาพริกมาทา เลยเอาออกแล้วไปอาบน้ำ ปรากฎว่า โดยน้ำอุ่นก็เหมือนโดนน้ำร้อน HOT มันฮ้อตอย่างนี้นี่เอง เลยไปเช็คเวปไซท์มันซะหน่อย...

ปรากฎว่า สิ่งที่เจอคือ...!!!
ไอ้หัวทองหยิกนี่มันมาแก้ผ้าบิดตัวอะไรเนี่ย









แล้วไอเขียว "Talk to the hand!" มาทำอะไรเนี่ย









ยิ่งไปกว่านั้น..ไอ้หัวล้านโดนฟ้าผ่า!!









พระเจ้าช่วยมันเกิดอะไรขึ้นกับวงการโฆษณาญี่ปุ่นกันนี่!
(ขาเขอหายเจ็บเลย)

In Jail Poem

ขาเจ็บช่างเป็นทุกข์เหมือนติดคุกทุกคืนวัน
ที่เคยได้ว่ายน้ำก็ต้องห้ามไม่ลงสระ
ปลาน้อยเคยหรรษาว่ายไปมากระตุ๋มน้ำ
ยามนี้หน้าละห้อยนั่งจ๋อยๆอยู่ริมสระ

ขาเจ็บช่างเป็นทุกข์นั่งจุมปุ๊กดูโอปร่า
วันนี้ก็น่าเบื่อเพราะมีเสื้อต้องซักรีด
ไปไหนก็ลำบากเดินมากมากก็กระเผก
เผกแล้วแถมยังช้าเป็นอาม่าแปะกอเอี๊ย

เหงาๆและเศร้าซึมเพราะฟ้าครึ้มในวันนี้
นั่งเขียนอยู่คนเดียวไม่รู้เปรี้ยวมาจากไหน
โอ๊ยๆเจ็บข้อเท้าเมื่อไรเจ้าชายจะมาช่วย
เจ้าชายไม่ปรากฏคงต้องพึ่งหม่องโอสถไปอีกคืน...

In pain!! Ouuch...

เมื่อวานตอนเย็นเพลียมาก นั่งรถกลับบ้านมาเกีอบหลับ สงสัยเพราะมื้อเย็นเป็นมื้อที่ต้องกินยาโหมกระหนั่ม ทั้งยาเท้า ยาหวัด เดินกลับมาบ้านก็เจ็บเท้าทั้งสองข้างเลย เดินแบบว่าปลายเท้าสะดุดพื้นเพราะก้าวไม่ขึ้นประมาณนั้น เหนื่อย ตั่งใจเตรียมนอนแต่หัวค่ำ แต่นอนไปแล้วก็ไม่ไหวต้องลุกมาทายาถึงจะนอนหลับได้ แต่ดีที่ตอนเช้าตื่นมาแต่เช้า ก็เลยได้สวดมนต์ ซ้อมเปียโน แล้วก็ทำอาหารสำหรับกลางวัน แต่วันนี้รอรถเมล์นานมาก ครึ่งชั่งโมงผ่านไปก็มีรถ195เก่าๆ เร่งบึ่งเข้าโค้งมาแต่ไกลเชียว เหมือนคนวิ่งหน้าตื่นมาเลย สงสัยวันนี้เกิดอะไรขึ้นก็เลยต้องเอารถแก่มาเก็บคนตามทางไปก่อน

ฮ้า...เหนี่อย วันนี้ก็กลับเร็ว แต่ก็เหนื่อยอีก เห็นใจคนแก่และคนพิการเลย มันทำอะไรไม่สะดวกเลยจริงๆนะ แค่เดินไปเครื่องซีรอค ยังต้องเดินชิดซ้าย เพราะเผื่อมีคนแซง มีวันนึงนะ มันเร่งมาจากข้างหลังซะแต่ไกลเชียว รู้สึกได้เลย แล้วมันก็มาชลอใกล้ๆ แล้วมันก็แซงเราไป! ถึงเครื่องซีรอคก่อน! แล้วยังหันมายิ้มให้อีก โห่ โห่..

เดี๋ยวทายาหม่องมหัศจรรย์แล้วก็นอนแล้วดีกว่า ขออ่านสรรพคุณที่ฉลากให้ฟังหน่อยนะ
ยาหม่องโอสถ สรรพคุณ แก้อัมพาต (โห) มีอาการเหน็ดเสียวตามร่างกาย (เอ่อ..เหน็ดเสียวแปลว่าอะไร) มือเท้าตาย (โห!) แก้ปวดตามข้อ ตามสันหลังและบั้นเอว แก้เส้นเอ็นพิการ (โห!) สมานกระดูกที่แตกหรือหัก (โห!ขนาดน้าน..) แก้ไฟไหม้น้ำร้อนลวก (ก็ยังได้อีก) แก้ถอนพิษแมลงสัตว์กัดต่อย แก้เคล็ดขัดยอกฟกช้ำ แก้คันตามผิวหนัง ใช้ใส่แผลสดก็ได้ (โห) ทาแก้ริดสีดวงทวารก็ได้ (โอ้โห! พระเจ้าช่วย ยาอะไรกันนี่ น่าใช้จริงๆ...) ก็สรุปว่าก็จะทายานี้แก้อาการเหน็ดเสียวตามร่างกายก่อนนอน ไม่รู้น้าไปเอาจากไหนมาให้น้า.. นอกจากนี้ที่ฉลากยังมีตัวหนังสือเล็กๆเขียนอีกว่า "ขออภัยด้วยที่มีความจำเป็นจะต้องปรับปรุงค่าบำรุงขึ้นบ้างเล็กน้อยเพื่อให้เหมาะแก่ภาวะเหตุการณ์ในปัจจุบัน" จ้า จ้า จ้า You have made yourself clear...

Best regards,

ยาหม่องโอสถ