Pain gave me a visit

Pain, the old friend, has invaded my feet! I'm in pain again, especially in the left foot, but I try not to limp. Like mum used to tell me to walk straight. She said the way we walk affects the whole body structure.

ouuuu...and my room is felt with the smell of a balm again. This time the brand is ยาหม่องตราเทวดานางฟ้า or Angels and Angies brand, not that magical balm anymore.

Who said this plantar thing isn't caused by stress? Stress is definitely the cause in my case, apart from cruel shoes... Every time I have much stress mentally or physically, I would be in pain.

The stress this time is...

• The work
• The prachatai night
  what was presented there was so disgusting that the experience made me feel sick.
• Working saturdays

I've got to go to bed now. Take care everyone. Pray for love. Pray for peace.

Just a cup of coffee

Oh..I drank a cup of spoon-heap coffee and now my heart is racing...
I'm not actually that good with coffee yet. Drinking it when you are neither stressed out nor sleepy, it will make your heart beat too irregularly...for a person who is a coffee drinking novice like me...

It was just one spoon full of coffee. @_@
Cannot breathe! Help!!

Not bad after all

A tiring day...

A tiring day

Sunset over the factory

It was a long tiring day, and week actually, but today didn't turn out to be so bad after all. It actually turned out well! I came back home today and watched a VCD (classic!) "The Holiday".
It was so good! We give it a thumb up. It makes us happy and relaxed. *Nite Nite*

Is it a normal life?

After the engagement, life is back to normal. But still it seems I cannot finish my things. There seems to be so many things I need to do but haven't yet done. I still have not finished selecting photos to develop...and to put on the blog, of course. And many other things that I want and really want to do, but haven't done.

And the work, I'm getting bored of this work now. It's the same old things everyday. Asking for a proposal today and want it this evening. They even say blog is a niche!! It's just where people write their diaries!! There are more to blog than that! So, that Sunday afternoon in the office, I was just too sick of the idea of coming to work at the first place that I didn't want to jump into their conversation and tell them about blog. I just wanted to get my work done and come home.
I'm tired...

And today, because my company was going to 2 orphan homes to give away things and have some games to play with the children, I wanted to give some of my soft toys, some stationary, and some gifts to them too. I went to buy note books, pens, and cookies for them on Sat, and together with my soft toys to brought to the office to give to the department that was responsible for this event. BUT! I didn't realise that they were supposed to go today, this morning. So...I have to bring the stuff home again... I think it makes me feel bad that I don't have time to go shop anywhere even for stationary on weekday!

I think...now I just want to have some quiet time to do my own things, to read, to blog, to surf, to tidy up my room, and even unpack some of my stuff! Oh my! There are still boxes that I haven't opened! I just want to do that. I just want my own time, please... and some time for me to play piano, please...

The Cripple is Back!!

การกลับมาของไอ้เป๋..เป๋..เป๋..

วันนี้เป๋มากเป็นพิเศษ เหนื่อยมากเลยนึกว่าจะไปทำงานไม่ไหวซะแล้ว แต่ก็ไปก็ไป วันนี้แค่นั่งเฉยๆก็ปวดหัวเข่าแล้ว ขาเลยเป็นมันมี่กอเอี๊ย เข่า2 ใต้เท้า1 หลังข้อเท้า1(นี่คือข้างละ)ฮ้า..สงสัยเป็นเพราะซ่าเดินไป Great World แล้วซื้อของเยอะ

วันนี้หัวหน้าอยู่ดีๆก็เอาผ้าปิดปากที่มีสายคล้องหูมาปิด แบบที่ในการ์ตูนญี่ปุ่นมันปิดกันตอนเป็นหวัด เห็นเขาเปิดลิ้นชักแล้วก็หยิบ File ออกมาเปิด แล้วไม่รู้ไปเอาที่ปิดปากมาจากไหน ตอนเช้ายังไม่มีเลย เรานั่งหัวเราะแล้วถามเขาว่าเป็นไร เขาก็ตอบว่า โอ้..มันฝุ่นเยอะ ตึ๊ง! ฝุ่นเยอะขนาด ก็เลยยิ่งหัวเราะกันเข้าไปใหญ่ สงสัยที่ปิดปากนี่เป็นอุปกรณ์เปิดลิ้นชัก แล้วเขาก็บอกเขาเป็นภูมิแพ้ เจอฝุ่นไม่ได้ แต่ก็ยังไม่หายขำ

วันนี้ได้คุยกับเพื่อนที่อยู่ญี่ปุ่น เขาเป็นโรคไมเกรนเคยอวกแตกอวกแตนไปครั้งนึง แต่สุดท้ายก็ไม่รู้ว่ายากัดกระเพาะหรือกินอาหารเกินขนาดกันแน่.. คือเขาก็เป็นป่วยเหมือนกัน คุยกันก็เหมือน เอ้อ..อ ตา..กินยาซะนะ แล้วยายก็ลองเอาเท้าแช่น้ำอุ่นบ้างหละ เอ้อ เอ้อ เผื่อจะหายนะ..ไปหละนะ ตาก็ชักเริ่มปวดคอแล้วหละ.. แล้วก็คุยกันว่าจะเป็น เอดส์กันรึเปล่าเพราะไปอ่านข้อความบนอินเตอร์เน็ตกันมา.. ข้อแนะนำสำหรับคนป่วยก็คือ อย่าคิดมาก และไม่ควรจะอ่านขอความบนอินเตอร์เน็ตมากเกินไป เดี๋ยวจะคิดว่าตัวเองเป็นโรคร้ายแรงเกินจริง พยายามรักษาตัวตามที่หมอบอกก็พอถม

ก่อนนอนนี้ ก็ขอให้ทุกคนมีสุขภาพดี เป๋ขอกู๊ดไนท์***

Hisamitsu HOT!!!

โอย เมื่อคืนปวดเท้ามากนอนไม่หลับเลย กว่าจะหลับตั้งดึก เดินกระเผกแบบเจ็บมาก เดินไปทำงานคนที่ลงรถเมล์คันเดียวกันก็เดินผ่านกันไปหมดแล้ว เดินอยู่คนเดียวก็น้ำตาเอ่อ รู้สึกว่าตัวเองไม่มีประโยชน์ไม่มีค่าต่อสังคมทำอะไรไม่ได้เลย นึกแล้วก็น้ำตาเอ่อไปจนถึงออฟฟิต แย่จัง... ทุกข์ทางกายก็สามารถทำให้ Down syndrome ได้อย่างไม่มีเหตุผล...

วันนี้มันปวดมากก็เลยต้องลงมาซื้อแผ่นแปะ บางคนเรียก "กอเอี๊ย" แต่ก่อนใช้แบบธรรมดานี้แล้วมันแพ้ๆ คันๆ เหมือนมันดึงผิวไปด้วย เลยคราวนี้ซื้อแบบที่ (แปลเป็นไทยว่า) "อ่อนโยนต่อผิวหนัง" แล้วมันมีแบบ HOT เขาก็บอกเป็นมากให้ใช้แบบฮ้อต ก็เอาเลย วันนี้ปวดหัวเข่าด้วยก็ แปะใหญ่เลย แปะเสร็จ ซ้าย3 ขวา2 ฮืม..ไหนบอกร้อน..ทำไมเย็นไปทั้งเท้าเลย หนาวเท้าอีก ก็เลยช่างมัน...

วันนี้หัวหน้าเรียกไปคุยบอกว่า จะผลัดกันมารับมาส่ง ก็ซาบซึ้งมาก แต่คิดไปก็เกรงใจจัง วันนี้เป็นคิวของหัวหน้าแผนก ทุ่มนึงก็ออกจากบริษัทมาถึงบ้าน เร็วทันใจ ซาบซึ้มมาก แฟนสอนมาว่า กับคนญี่ปุ่นให้ขอโทษแล้วขอบคุณแล้วก็ขอโทษและขอบคุณเยอะๆ เลยทั้งขอโทษและขอบคุณ พูดไปพูดมาเริ่มงงเอง หัวหน้าก็บอกว่า Never mind ก็ค่อยยังชั่วหน่อย.. ออกจากไซเคิลขอโทษขอบคุณซะที...

กลับมาถึงบ้าน พอปิดประตูเข้ามาก็เหมือนมีเสียงคอรัส จากสวรรค์ โฮ้~~ พร้อมแสงสีทองฉายลงมาที่ตัว โฮ้~~~ ถึงบ้านเร็ว โฮ้~~~~
แต่..8ชั่วโมงไหหลัง หลังจากแปะแผ่น HOT มันเริ่มรู้สึกร้อนขึ้นมา แบบร้อนมากเหมือนใครเอาพริกมาทา เลยเอาออกแล้วไปอาบน้ำ ปรากฎว่า โดยน้ำอุ่นก็เหมือนโดนน้ำร้อน HOT มันฮ้อตอย่างนี้นี่เอง เลยไปเช็คเวปไซท์มันซะหน่อย...

ปรากฎว่า สิ่งที่เจอคือ...!!!
ไอ้หัวทองหยิกนี่มันมาแก้ผ้าบิดตัวอะไรเนี่ย









แล้วไอเขียว "Talk to the hand!" มาทำอะไรเนี่ย









ยิ่งไปกว่านั้น..ไอ้หัวล้านโดนฟ้าผ่า!!









พระเจ้าช่วยมันเกิดอะไรขึ้นกับวงการโฆษณาญี่ปุ่นกันนี่!
(ขาเขอหายเจ็บเลย)

Tiring Monday (again~)

ตื่นมาก็ปวดเท้าเลย ปวดมาถึงหัวเข่าเลยคราวนี้ เพลี๊ย เพลีย แต่ก็ต้องไปทำงาน แปะPlasterเต็มเท้าไปหมดเลย วันนี้เอา ฮิจิกิกับไข่ม้วน ที่ทำเมื่อวานไปกิน ก็ใช้ได้ดีนะ เดินโซเซไปทำงาน สายอีกแล้ว ไปถึงไม่มีสิ่งมีชีวิตใดๆหลงเหลืออยู่ที่แผนกเลย ก็เลยตามไปห้องประชุม เพลีย~ วันนี้ดูรถ Concept car จาก sketch ว่าเห็นว่าไงบ้าง บางอันประหล๊าดประหลาด ก็เขียนCommentไป แต่น่าสนใจดีตลาดบางตลาดอย่างเช่น ญี่ปุ่น อเมริกาและยุโรป คนมีรถมากกว่าบ้านเราเยอะและมีกำลังซื้อมากกว่าด้วย เลยมีรถที่จับกลุ่มเล็กๆมากกว่าเราเยอะ ถึงแม้ดูว่าจับกลุ่มเล็กๆแต่ยอดขายก็ไม่ได้น้อย มีรถสำหรับผู้หญิงระดับนักบริหารบ้าง รถสำหรับพวกชอบใช้ชีวิตกลางคืนบ้าง (อันนี้ชอบ) และก็มีรถประหลาดDesignใช้concept "Military" ฮะ? เอ่อ..ไม่ใช่ทุกคนที่อยากได้รถเหมือนรถทหาร... สรุปก็น่าสนใจดี แต่วันนี้เพลียมาก 6โมงก็เก็บของกระเผกกลับละ แต่เอางานมาทำด้วย เฮ่ยย.. นั่งรถเมล์กลับมาคนขับเบรกรถแรง โป๊ก หัวโขกเลย >_<.. แต่มองๆไป มีคนที่อ้วนมากกก กลิ้ง เกือบกลิ้งมาถึงหน้ารถแหนะ Momentumเยอะหยุดไม่ได้เลยนะ แฟนเขารึเพื่อนเขาต้องช่วยกอดไว้เลยนะ Phew~เกือบไป เห็นเขาเลยใจจดจ่อไปที่เขากลัวเขาล้มเลยลืมเจ็บเลยนะ

วันนี้กลับมาบ้านก็มาทำกับข้าว วันนี้ทำ มาโบโทฟูกับแกงจืดสาหร่ายกับคอมบุ อร๊อยอร่อย ลองชิมดู อิอิ ดีจัง

วันนี้เพื่อนคนPhilippines บอกว่าซื้อTV LCD จอใหญ่ไปเมื่อตอนวันอาทิตย์ ตายละ.. เกือบ $2000 แพ้งแพง เห็นบอกจะเก็บตังซื้อบ้าน..ไหนจะอยากได้ Tag Carrera อีก อืม.. บอกว่าถูกกว่าที่จะซื้อได้ที่ Philippines อืม..เห็นดีใจใหญ่ หน้าแดงเลย ไม่รู้แดงทำไม

ถึงเวลาคงต้องไปทำงานละ ฮ้า...