At a crossroads?

I'm just tired.. I just feel unappreciated and I'm looking for a new job!!!

It's Friday night and I'm just wasting my time watching Ally Mcbeal on DVD until midnight. Tomorrow I have to go to Siam to do a test on "Customer opinion" on our products, aka "a survey". What am I? Who am I, doing all these works? Commuting from one office to the other almost on a daily basis and still was complained that I didn't file the "on duty" applications. And yet there are papers, proposals, minutes I have to do and the brief...like.."What's the conclusion? What's the situation right now? What was it last time and what is the 'next action'?" So why didn't you join the meetings?!!!!!!!!!!!!!! Boss???

Someone seems appreciative. Some call me "Wonder girl" (who knows everything). Most are friendly. But some are just so sucking life out of my life, by never be satisfied, unappreciative, by looking but not seeing. I just feel I'm over used.

The tendons in my feet stiffen because I'm too tired. I go home late. I solve problems. I listen to complaints and try to come out of them with win-win solutions, the continuous improvement, right? It's what they say. I wonder if I go home late one night but do not get home, will anyone ever feel they are the cause of death? Ha ha funny... It will be just another "accident."

I'm beginning to feel sick of this 'most admired company' as they are saying so.

I just wish I don't have to eat so I can do something more useful and meaningful to the world than putting food on the table and roof over head.

The scary wat Sudtiwararam

Sad news again. My friend's dad passed away. He had a stroke and passed away after a by-pass operation.

Though, the scary part for me is the temple where the funeral is held. It's Wat Sudtiwararam. Well, maybe one of the typical temples in the inner Bangkok. The City has surrounded and encircled the temple. Houses and buildings around the temple were like using the same wall with the temple's. The temple also wants to be able to hold many funerals I guess. Salas or shelters for funeral were so clustered. I had to walked passed many funerals before I could get through to my friend's father funeral. What's more, the place was the sala closest to the cremation place...

It was so scary. When I left the place, met my sister, and talked to mum on the phone, I cried! I don't know really how can people live around the cremation place. I really thought to myself, if I will be really ok living in Thailand...

Bank had an accident

My friend had an accident last night when he drove home in rain. It's quite serious. He is still in the ICU and apparently will have to remain there for a few days. He is a good friend of mine. May he has the lord of Buddha protection and receive his recuperative power.

Drive carefully everyone. Somethings just cannot be taken back.

Taksin vs Youtube

How come Taksin face can be seen on Air and in newspapers, but youtube is still blocked?!!!

Would it be happier?

Would it be happier if I were a musician? I can be with music ALL THE TIME. I heard a song played today along the way to the office and it immediately made me feel happier and I just said to myself, "I love music". I just want to have time to play piano and 'practice practice practice!' again. I just want to sing...and dance...and write my own songs...and just play them. Nobody sees me much singing dancing..but it's what I really-- like to do! But my father always says if you face a problem or you are unhappy about something, you should look at yourself and what you could do first..

And for me now? I'll just take a deep breath...and try to find time to play music again...

Mercy Mercy Mercy

I'm so tired today! I had a meeting from 5 pm to 7:30 pm. The meeting was supposed to start at 4, but some 'busy management' couldn't spare some time to join my important meeting. We had to wait, wait, wait, and wait.

I feel so tired that I just want to show 'em that "I can do it! and I can do it well too!" Apart from a busy day work and a long meeting, I had to face a bossy boss and noisy slacking friends as well. It was so irritating. The boss likes to pick on my smallest little words that to her ears they sound wrong. And for the friends, they just don't do their jobs and keep asking me for help! I often found myself repeating "Mercy Mercy Mercy" in my mind. ha ha ha

How Bangkok looks like when the meeting ends.

Walking home.

BTS at 9:38pm

Me Emo kid

uhm...somehow unintentionally without realising..until I saw myself in the elevator...that I look like an "Emo kid" today! Though, I'm not wearing glasses and I don't have that skull belt. More like a retro emo kid...

Though..I told one of the mean friends of mine this story and he said..Emo kids are usually young...and that I was more like a "senior Emo kid"... and that's when I called him mean.. ha ha

Though..I'm not heart-broken and I have a gentle personality..he he

P.S.: you can't imagine what you will find when you google image "emo kid". Look here

My condolence to Virginia Tech students, faculty members, and their families

..I grieve..

May there be love and peace in the world.

Bye-Bye Party for me~~

We planned to have a farewell dinner tonight, so I brought in gifts for everyone in the dept.today. Cushions!! You can't have enough of cushions and everyone needs a cushion. So, I brought in a B-I-G bag full of cushions for everyone, the total of 8 cushions and 1 soft toy (for my Indonesian friend's baby). They loved the cushions! Everyone was happy. The joy was all around. I was happy too. I think this is what's called the pleasure of giving...


Then in the afternoon, when the 'head' of our group came back from a biz trip, they all too gave presents to me and our Indo friend, who is going back as well! I got rose scent perfume set! The scent was so sweet. It was so sweet of them. This is..yes..the pleasure of receiving! ha ha...

Then at night, we all had dinner together at Coca in Takashimaya, Orchard. Well..I actually didn't know that the Coca was in fact a Thai sukiyaki restaurant. -_-' Who's gonna know, right?! The name is not Thai and there are so many restaurant chains from overseas in Thailand. Right? Right? Well, the restaurant was Thai and it felt kinda awkward for me not being able to order Thai food in a Thai restaurant in Thai. Confused? The food was good, though. Yummy Yummy.. But the service...uhm.. I'd give 2 out of 5. I've turned a restaurant critic! It was fun at the restaurant with the friends. Though, there were some scenes, shots, happened that made me and some of the friends sick. I'd better not talk about it or think about it anymore. Then, just around 9+ pm, the 'head' drove me home comfortably.

Opening the door to my apartment, mum was in her pajamas ready for bed smiling...

Tomorrow is another "pool side" party at my apartment! Hooray!!

Me, My tea, and My Jazz music..

Sipping my hot milk tea on a Friday night while the Jazz music is on...

I am contented... I am in love with the moment...

You can always find these little things in life to enjoy, can't you? You should! In order to lead a happy life, you should. Sit peacefully for a while, and write something or think about something. Make yourself comfortable. You will find the joy..in the moment.

My life now? Oh.. this week was the most painful week in the month for my feet.. I had a little "misunderstanding" session with my boyfriend last night.. My boss wants me to finish most of the job before I leave for Thailand, so he's a bit pushy sometimes.. What else? Oh.. the things with my family. It's like I always have to glue them together in a nice way. Like I have to rearrange them, their mental attitudes, so that all the pieces in the picture coexist in harmony, so that the positive atmosphere is in the air. Well, it takes a lot of mind and mental energy as well to do that. The secret, though, is that you have to do it without worrying! You have to talk to your friends and loved ones without worries, if you want to help them! That's the secret I found.

Well, well, well... Life is good (if you want it to be.)

I love you. I love you. I love you!
Thank you. Thank you. And Thank you!

Sad.. Toes to Heel..

กลับมาประชุมที่ไทย ทำงานเสร็จก็ไปหาหมอคืนวันพฤหัส หมอบอกไม่เป็นไรมาก X-ray ออกมาปรกติ แต่ไม่ได้เอา X-ray film กลับมา หมอเป็นคลีนิคอยู่ที่วรจักรเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านกระดูกอยู่โรงพยาบาลกลาง ตอนไป X-ray น่ากลั้วน่ากลัว เป็นที่มืดๆ แล้วก็มีโต๊ะเหมือนอย่างกับว่าให้นอน X-ray ได้ เขาก็ให้ขึ้นไปนั่งบนโต๊ะนั่น กลัวอะ กลัวตลอดเลย กลัวมาก.. แค่ไปยืนรอคนมา X-ray ให้ก็น้ำตาซึมแล้ว แล้วมันก็เป็นมุมมืดๆ แล้วก็มีม่านปิดได้ ก็นึกในใจขออย่าให้เขาปิดม่านเลย อย่าให้ปิดม่านเลย กลัว กลัวมาก พอเจ็บขาแล้วเหมือนกับว่า เวลาใครเขาจะมาทำอะไรเราก็ทำได้ เหมือนไม่มีความสามารถจะขัดขืนใดๆทั้งสิ้น แค่เอาตัวเดินไปที่ที่ต้องไปยังลำบากเลย ขยับก็ปวดแล้วจะยังขัดขืนอะไรได้ เวลาต้องไปทำอะไรที่ไม่คุ้นเคยคนเดียวก็รู้สึก Fragile ไม่รู้จะอธิบายยังไง ไม่เคยป่วยก็คงไม่เข้าใจ ยิ่งไปหาหมอ หรือไปทำอะไรพวกนี้คนเดียว กลัวไม่รู้เขาจะทำอะไรกับเราบ้าง ก็ยังดีที่เขาไม่ปิดม่าน เขาก็ให้พลิกเท้าท่าโน้น ท่านี้เพื่อ x-ray ดู เสร็จเขาก็ให้ไปนั่นรอหน้าห้องหมอ กลัวมาก ยังไม่หายกลัว ไม่รู้ทำไมต้องมาทำอะไรที่กลัวขนาดนี้ พอได้เข้าไปหาหมออีก ก็คงหน้าเสียไปแล้ว ไม้รู้จะพูด จะถามอะไร ไม่อยู่ในสภาพแล้ว แล้วสรุปก็ไม่เป็นอะไร หมอก็ไม่ได้ให้ยามา หมอบอกบางทีใจไปอยู่ตรงนั้นมากก็ปวดมาก.. ก็ไม่ค่อยเข้าใจปวดมา 3 เดือนแล้ว ตอนนี้ก็ปวด ถ้าไม่แปะแผ่นแก้ปวดก็นอนไม่หลับ แล้วจะต้องทำยังไงบ้างเนี่ยต่อไป.. พอกลับมาก็ทะเลาะกับแฟนซะยกใหญ่อีก คุณพ่อ(ของแฟน)กับแฟนพาไป ไม่เคยนึกว่าไปกับครอบครัวกับแฟนแล้วจะต้องกลัวมากขนาดนี้ สรุปก็คือเขาไม่รู้ว่าเรากลัวโรงพยาบาล ไม่รู้ว่าจะกลัวมาก เขาเอา x-ray film ของเขามาให้หมอดูด้วยเขาก็เลยไม่ไปด้วย สรุปก็คือเขาไม่รู้ว่ากลัวมาก แต่ก็ทะเลาะกันไปแล้วซะยกใหญ่ เท้าก็ปวด ตอนนี้มาปวด 3นิ้วเท้าสุดท้ายอีก ส้นเท้าอีก เศร้า ชีวิตมันจะอะไรกันนัก นี่ก็เลยเลื่อนตั๋วกลับวันอาทิตย์แทน ไม่ไปเรียนเปียโนวันพรุ่งนี้ บ่ายกลับมาบ้านก็นอนหลับไปตื่นนึง ตื่นมาก็ยังเก็กซิม

ตอนบ่ายแม่ก็เอาใบว่านอะไรไม่รู้ แม่บอก ใบพลับพลึง เอามาอังไฟให้มันร้อนๆแล้วก็เอามาห่อเท้า ก็เลยมีใบไม้ห่อเท้านอน ตอนเย็นน้าก็ไปเอาถุงร้อน ที่ซื้อมาจากญี่ปุ่นที่ใช้แปะเวลาหนาว มันเป็นถุงที่มีกาวใช้ติดกับตัวได้ ข้างในเป็นผงดินปืนที่ให้ความร้อน ก็เอามาแปะเท้าให้ร้อนๆ ก็เดี๋ยวก็คงนอนแล้วหละวันนี้ ชีวิตมันเศร้า..


แต่วันนี้ดี ดูในหลวงออกจากโรงพยาบาลแล้ว ก็ค่อยยังชั่วหน่อย

นอกจากนี้ ก่อนกลับสิงคโปร์ ก็ได้ถุงน้ำร้อน และ กอเอ๊ยะไทยมาด้วย..

Plantar Fasciitis

(อ่านว่า plan-tar fash-ee-EYE-tiss แพลนท่าร์ แฟช ชี อาย ทิส)

วันนี้ไปหาหมอใหม่ นั่งแท็กซี่ไปแดดร้อนเปลี้ยง หมอเปิดบ่าย2 ก็ไปนั่งรอหน้าร้านก่อน ซักพักคนมารอเต็ม เลยได้เข้าไปเป็นรายที่ 2 หมอหน้าเหมือนในรูปเลยที่เจอเมื่อวานเลย เขาก็ถามว่าเป็นอะไรบ้างให้เล่ามา ก็เล่าไป เค้าก็รู้จักหมอ Dr. Feng ด้วย เขาก็ให้เอาขาวางบนตักเขาแล้วเค้าก็จับใต้เท้าว่าเจ็บตรงไหนบ้าง พอเค้ากดตรงด้านหน้าของส้นเท้า ก่อนที่จะขึ้นมาเป็นส้นเท้า ก็ Ouch! เจ็บมาก เขาก็เนี่ย ไอว่ายู เป็น Classical case ของ แพลนท่าร์แฟชชีอายทิส


แล้วเขาก็เอาโมลเดลกระดูกเท้าที่มี Fascia (แฟสเซีย) แผ่นกล้ามเนื้อที่เป็นไฟเบอร์หนาๆที่ยึดกระดูกส้นเท้ากับกระดูกเท้าด้านหน้าไว้ มาให้ดู เขาก็บอก เนี่ยมันอักเสบตรงแฟสเซียนี้ แล้วเขาก็กดตรงส้นเท้าตรงที่เจ็บ แล้วบอกว่าเนี่ยกระดูกยื่นมาแหลมเชียว เขาบอกว่าเวลาแฟสเซียมันอักเสบ กระดูกมันจะงอกยื่นออกมาด้วย แล้วกระดูกนี้มันก็ไปกดแฟสเซีย ทำให้แฟสเซียเลือดออก กลับบ้านมาอ่านในอินเตอร์เน็ตเขาก็บอกว่า ที่กระดูกงอกนี้ (เรียกว่า Heel Spur) เป็นผลของอาการอักเสบ แต่ไม่ใช่เป็นตัวที่ทำให้อักเสบ คนที่เอ็กสเรย์แล้วเจอกระดูกงอกนี้แต่ไม่เจ็บปวดอะไรก็มี เพราะแฟสเซียไม่ได้อักเสบ หมอก็บอกว่าเนี่ยเดี๋ยวเอ็กสเรย์แล้วก็จะเห็นเลย


แล้วเขาก็บอกว่า เนี่ยเดี๋ยวฉีดยาไปตรงนั้น มันก็จะช่วยได้ มันจะได้ไปกระจายเลือดให้ออกไปแล้วก็ช่วยลดอาการอักเสบด้วย ยังไม่ทันไร พยาบาลก็มาพร้อมเข็มและสำลีเชียว ไอ้เราก็เฮ่ย!จะฉีดเลยเหรอ(นึกในใจ) ก็เลยถามหมอว่า ให้เอ็กสเรย์ดูก่อนไม่ได้เหรอ หมอก็หัวเราะแบบมันไม่ซีเรียสอะร้าย..แล้วบอก โอ้ยะเดี๋ยว อีกอาทิตย์ยูค่อยไปเอ็กสเรย์ก็ได้ แล้วจะเห็นเลย แล้วจะอธิบายให้ฟัง ว่าแล้วก็เอาสำลีแอลกอฮอล์ ถูด้านข้างของส้นเท้าด้านใน แล้วก็บอกเจ็บนิดหน่อยนะ เจ็บนี๊ดเดียว เจ็บนี๊--ดเดียว ไอ้พอเจ็บนี๊ดเดียวเนี่ยเชื่อไม่ได้ซักรายตั้งแต่เด็กแล้ว ก็เลยเตรียมจับพนักวางแขนเก้าอี้แน่น แล้วหมอก็เสียบเข็มลงไป แล้วก็บอกอีกนะถึงเส้นเอ็นแล้วถึงกระดูกส้นเท้าแล้ว แล้วก็ฉีดชี๊ด ก็แป็บเดียว 5วิ แต่ก็เป็น5วิ ที่นานเพราะเป็นคนถูกฉีดนี่ ฉีดเสร็จ ดึงเข็มออก มีการหันมามองหน้าอีก บอกยูนี่เก่งนะ ใช้ได้เลยคนเขาร้องไห้กันเลยนะ ผู้หญิงก็ร้อง ผู้ชายก็ร้อง อ้าว..ไหนบอกไม่เจ็บ โกหกนี่! โกหกนี่! โดยฉีดยาไปจ๋อย ซึมบ็อกเลย ฉีดมันก็ไม่เจ็บเท่าไหรหรอกนะ แต่มันกลัว อะไรกันฉีดไปที่กระดูกเลยนะ ไม่รู้จะโอเคเปล่า ฉีดไปที่กระดูกเลยนะ!!! นี่มันกระดูกเท้านะ!!!! เสร็จพับ ปิดพัสเตอร์ หมอก็หมุนตัวไปที่โต๊ะ สั่งยา บอกว่ายาเก่าเนี่ยไม่ต้องกินก็ได้ มันเป็นยาแก้ปวด pain killer เฉยๆ (มีการอมยิ้มแบบหัวเราะเยอะหมอเก่าเวลาพูด) หมอก็เลยให้ยาคลายกล้ามเนื้อมากินตอนเย็น แล้วก็ยาแก้อักเสบมากินตอนเช้า และก็ยาเหมือนพวกโวทาเร็น(แต่เป็นอย่างอื่น)มาทา เสร็จเราก็ถามหมอว่าแล้วคิดว่าเมื่อไหรจะหาย หมอก็หัวเราะแบบ โอ๊ยะ (อีกแล้วครับ) 2-3วันก็หายแล้วเนี่ย เอ่อ..นี่หมายถึงหายเจ็บจากการฉีดยา รึว่าหายปวดเท้าเนี่ย เป็นมา 3เดือน อีก 2-3วันหายเลยเหรอ สงสัยหายจากปวดฉีดยา ก็แย่ซิ...

ซึมบ๊อก หน้าเซียวออกมาจากห้องหมอ ก็มารอยาและจ่ายตัง พอจ่ายตัง ไม่รับจ่ายทางบัตร ATM อีกแหนะ!! 82 เหรียญ!! เกือบไม่มีตังขึ้น Taxi กลับบ้าน วันนี้ที่จริงต้องไปทำกายภาพต่อ แต่โดยฉีดยาเข้ากระดูกซะขนาดนี้ คงไม่ไหว ก็เลยโทรไปแคนเซิลเค้า เสร็จออกมา น้ำตาก็เริ่มอักเอ่อ อักมาถึงคอละ คอละ จะทะลักแล้ว จะทะลักแล้ว ไม่ใช่เพราะเจ็บแต่เพราะโดนฉีดยาเข้ากระดูก! กระดูกเลยนะ! กลัวอะ..แล้วก็กระเผกออกมาหาแท็กซี่ เจอคันนึงก็รีบขึ้น คนขับก็ไม่รู้ไปหงุดหงิดมาจากไหนอีก ขับไปจึ๊จ๊ะ จึ๊จ๊ะไปตลอด ก็สวดมนต์ตลอดอย่าให้ชนเล้ย ชนจะทำไงเนี่ย น้ำตาก็ยังอักอยู่ก็เลยแม็สเสจไปหาเพื่อนและน้องสาวและหัวหน้าที่สนิท ไม่กล้าโทรไปหาแฟนหรือแม่ มีระเบิดโฮแน่ ก็เลยแม็สเสจไป เพื่อนก็ตอบมาก Yikes! ยั้ย! เข้ากระดูกเลยเหรอ

นั่งรถมาก็ยังไม่เจ็บมาก มาเจ็บมากก็ตอนลงรถ เจ็บมากๆเลย สงสัยยาออกฤทธ์แล้ว แบบต้องเอามือไต่อะไรข้างทางเพื่อรับน้ำหนักตัวไปเวลาเดินเจ็บมา--ก กลับมาถึงห้อง ก็เลยโทรไปหาแฟน พอได้ยินเสียงคุยไปซักพัก เริ่ม.. เค้าฉี-ด ย--า เข้ากระดู-ก อะ อา- อา- แล้วก็น้ำตาพลูร้องไหโฮ เขื่อนแตก พลูซะหมดเขื่อน แล้วก็เลยโทรไปหาแม่ คุยกับแม่เสร็จก็มาหาข้อมูลบนอินเตอร์เน็ต ก็ได้ความหลายอย่างแต่เพลียมาก ขยับนิ้วเท้าข้างที่โดยฉีดก็ไม่ได้ เจ็บมาก สงสัยพรุ่งนี้จะไปเรียนเปียโนไม่ไหว ทำอะไรไม่ไหว พอมานึกๆดู โรคแพลนทาร์แฟชชีอาทิส นี้ ก็เป็นอันเดียวกับที่หมอ Dr. Feng วินิจฉัย ตอนที่ให้เขาเขียนจดหมาย Recommend ให้กลับบ้าน เขาบอกว่าเป็นโรคนี้ จำได้ว่าอ่านกันไม่ออก กับหัวหน้าคนญี่ปุ่น เสร็จจากอินเตอร์เน็ต เพลียก็นอนไป แบบว่า มันเจ็บมาก นอนไปก็น้ำตาพลูไหลมาสองข้างแก้ม แต่ไม่เหมือน อกหักนะเนี่ย อกหักหรือเสียใจนี่มันเจ็บใจ นี่รู้สึกเลยว่าใจไม่เจ็บร่าเริงหลั่นล้าอยู่ แต่ตัวขยับไปไหนไม่ได้ ก็เลยคิดทำไม่ร่างกายมันใจเสาะจัง ขยับนิดน้ำตาพลู ขยับนิดน้ำตาพลู ก็เลยนึกให้มันว่าอย่าพลู อย่าเสาะซิ ก็เลยพอโอพอนอนหลับไปได้หน่อย แล้วก็ตื่นมาอีกทีตอนทุ่มนึงเพราะท้องหิว ก็เลยต้องเดินถัดๆๆไปต้มน้ำใส่โจ๊กเห็ดถ้วยกิน... ทรมานจริง


ข้อมูลจาก

American Academy of Orthopaedic Surgeons

www.plantar-fasciitis.org

Named Ker'

วันนี้น้าและเพื่อนเขาจะมาเที่ยวและมาเยี่ยม เนื่องจากป่วยด้วย ก็ตกลงกันว่าดูคอนเสิร์ทเสร็จแล้วจะไปหาที่โรงแรมที่เพื่อนเขาพัก แต่ก็ไม่ได้นัดเวลาอะไร พอคอนเสิร์ทเลิก เพื่อนที่ไปดูด้วยกันก็จะมาส่งที่โรงแรมแต่พอดีขับรถเลย เลยต้องเดินเข้ามาในซอยเอง ก็ต๊อกแต๊ก ต๊อกแต็กมา สุดท้ายก็เจอ ก็เข้าไป ดูโรงแรมก็ใช้ได้นะ ราคาไม่แพงแต่ก็สะอาดและแต่แบบHipๆ หน่อย ก็เข้าไปชื่อเพือนเขาก็ไม่รู้ แต่ตอนจองให้ใช้ชื่อตัวเอง ก็ให้เขาหาให้จนได้ เขาก็บอกว่าเช๊คอินไปแล้ว ก็เลยให้เขาโทรไปข้างบนให้ ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด-- ไม่มีคนรับ ห๊า? ตั้งสี่ทุ่มกว่าแล้วยังไม่กลับกันมาอีกแล้วจะเจอกันยังไงเนี่ย เฮ่ย... ก็นั่งรอซักพัก โทรไปหามือถือก็ติดต่อไม่ได้ ก็เลยโทรไปหาแม่ที่ไทย แม่เป็นห่วงใหญ่บอกให้กลับบ้านก่อน เฮ่ย... เซ็งเลยะ วันนี้นึกอยากเจออยู่พอดีจะได้มีคนมาอยู่ด้วยบ้าง เพราะเครียสเรื่องงานมาก ทำงานก็โอ้เอ้ ก็คุยกับเพื่อนอะไรไปตั้งนาน นั่งติดโต๊ะไม่ได้นาน สรุปก็ไม่ได้เจอก็กลับมมาก่อนแล้วก็ฝากโน๊ตไว้ว่าให้โทรกลับรึไม่ก็ให้นั่งแท็กซี่มาหา แพลนว่า น้าจะมาค้างด้วยแล้วให้เพื่อนน้านอนโรงแรม ก็ออกจากโรงแรมเดินไปหาป้ายรถเมล์ แวะซื้อน้ำที่เซเว่น แล้วก็ขึ้นรถมา กว่าจะหาป้ายรถเจอ สรุปก็ไม่ได้โทรมาและก็ไม่ได้เจอ ไม่รู้จะได้เจอยังไงเมื่อไรเนี่ย เฮ่ย...ไปเก่อ เหนื่อย..

Guitar Concert on a Friday night

บริษัทนึงที่อยู่ชั้นเดียวกันเขาให้บัตรคอนเสิร์ทฟรีมา แล้วเล่นที่ Esplanade (โดมทุเรียน)ด้วย ก็เลยอยากไปดู หกโมงกว่าๆก็รีบเก็บของเอางานมาทำบ้านเลย พอดีเดินไปเจอเพื่อนที่ได้บัตรเหมือนกันแล้วกำลังจะไป ก็เลยไปด้วยกันเลย น้องสาวเขาไปด้วย พูดไม่หยุดเลยพี่น้องคู่นี้ ไปสายกันก็เลยต้องรอเขาพักรอบแรกแล้วถึงได้เข้า ก็ซักประมาณห้านาทีได้ คอนเสิร์ทชื่อ John Williams and Richard Harvey's World Tour (UK) เขามาจากเกาะอังกฤษกัน John เล่นกีต้า ส่วนRichard นี่เก่งมากเล่นเครื่องดนตรีได้มากกว่า 20ชิ้นแหนะ! เป่าโน่นเป่านี่ ดีดโน่นดีดนี่ แต่งเพลงด้วย มีเพลงนึงเขาก็ดีดๆอะไรสักอย่างอยู่บนตักแล้วอยู่ๆก็หยิบเครื่องเป่ามาเป่าเฉยเลย มือนึงดีดกล่องๆที่มีสายเหมือนพินที่วางแนวนอน อีกมือนึงก็ใช้ปิดรูเป่าเครื่องเป่า มีคนหัวเราะเลย ทำได้ไง แล้วมันก็มีไอพวกฝรั่งที่ วี๊ดวิ๊ว ผิวปากตอนจบเพลงหรือตอนที่เขาชอบ แต่แบบคอนเสิร์ทนี้มันไม่ใช่แบบนั้นเล๊ย.. เล่นเพลงแบบกึ่ง Classic กึ่ง Ethanic ก็นะ... มีแค่ 3เพลงเองที่ชอบ มีเพลงแรกที่เข้ามาดูชื่อ Prayer แต่งโดยชาว New York เพราะดี และอีกเพลง เป็นเพลงสุดท้ายในโปรแกรม Richard แต่งเองเป็นเพลงเกี่ยวกับ London บ้านเขา อีกเพลงเป็นเพลงแถม มันต้องมี Culture แบบนี้นะ คือสำหรับคอนเสิร์ทที่เป็นแบบนี้ เป็นเล่นเพลงโชว์ พอเล่นจบคนก็จะตบมือกันไม่เลิก ให้มือเดี้ยงกันไปข้าง จนกว่าเขาจะออกมาเล่นให้ฟังอีกเพลง แล้วเขาก็ออกมา พอเล่นจบก็ปรบมือธรรมดาแล้วก็แจวกันใหญ่ ตอนไปดู Classical concert ที่แฟนของหัวหน้าเล่นก็เป็นแบบนี้ Conducter เดินเข้าๆออกๆ ก็เอ๊ทำอะไรของเค้าเข้าๆออกๆ คือว่าเข้าไปละ พอคนตบมือเรียกร้องกันมากก็เลยออกมาโค้งอีก แล้วก็เข้าไปใหม่ แล้วก็ออกมาอีก คนตบมือก็ตบกันมือบวมเลย เหมือนเป็น Culture ของคอนเสร์ทพวกนี้
ส่วนเพลงอื่น ก็มีเพลงจากเวเนซุเอล่า,ไอแลนด์,คาเมลูน,มาดากัสก้า! จาวา อินโดนีเชีย! และจีน เบื่อจะแย่..แฮ่ แฮ่.. เกือบหลับไปทีนึง ฟังๆอยู่มีเสียง ครอก! มาจากข้างหลังด้วย! มีคนเพลอกรนและตกใจตื่นขึ้นมา โดยรวมก็พอโอ เขาตั้งกีต้าให้เสียงเล่นเลียนแบบเครื่องดนตรีสายแบบอื่นได้ดีน่าสนใจเลย เครื่องดนตรีเป่าๆและอื่นๆที่อีกคนเล่นก็น่าสนใจดี มีอันนึงเหมือน แคนกลับหัว และเป่าลง เสียงก็อู่ๆเหมือนลงพัดผ่านไม้ไผ่ ให้ความรู้สึกอาฟริกาใต้ ลมๆ ป่าๆ อะไรทำนองนั้น แต่เพลงที่เลือกมาเล่นน้า...ช้าแบบว่ากล่อมเด็กหลับนิ๊ง หรือไม่ก็โซพื้นเมือง เอ่อ ขอได้ไหมเนี๊ย.. โดยรวมก็เป็นคนเก่งมากสองคนนี้ และConcert Hall ที่ Esplanade ก็สวยดีเพดานสูงมากเลย ฮ่า..ได้มาแล้ว

Limping away Friday

วันนี้เหงาจัง เดินกระเผกๆ ไปทำงานอีกแล้ว วันนี้เจ็บเท้าตั้งแต่ตื่น ก็ไม่อยากจะลุกไปทำงานเลย...
แต่ถ้าไม่ไป อาทิตย์หน้าคงมีต้องอยู่ถึงห้าทุ่มแน่ ก็ไปก็ไป สายตามเคย แต่วันนี้งานเสร็จลุล่วงเป็นที่น่าพอใจ

ตอนกลางวันกินข้าวกับหัวหน้าคนญี่ปุ่น เขาก็เล่าให้ฟังถึงภรรยาเค้าว่าภรรยาเขาต้องเลี้ยงลูกมาสามคนรวมกัน 8ปี ตอนนี้ลูกเข้าโรงเรียนแล้ว เขาเลยบอกว่าอยากทำอะไรก็ให้ทำ ตอนก่อนที่เขาจะแต่งงานกัน ภรรยาเขาทำบริษัทเครื่องสำอาง แล้วคิดทำแป้งอันนึงซึ่งกลายเป็นที่ฮิตติดตลาด ทางบริษัทก็เลยให้ป้ายรางวัลมาด้วย แต่ตอนนั้นอยู่คนละเมืองกัน พอแต่งงานกันแฟนเขาก็เลยลาออกมา เขายังบอกเลยว่า เป็นเขาเองที่น่าจะลาออกแล้วย้ายไปอยู่โอซาก้ากับแฟนเขารึเปล่าน้า.. ตอนเสาร์อาทิตย์ที่นี่เขาก็ช่วยแฟนเขาดูดฝุ่น ล้างจาน แล้วก็รีดเสื้อผ้าตัวเองและพวกผ้าเช็ดหน้าลูก แฟนเขาบางที เรียกเขาว่า Auntie Auntie มานี่หน่อย มานี่หน่อย เขาก็บอกไม่ใช่ Auntie ก็ตลกดี แล้วเขาก็พาลูกๆไปเที่ยวที่ต่างๆ ก็รู้สึกประทับใจว่าคนญี่ปุ่นผู้ชายที่ดีก็มีเหมือนกันนะ...

แล้วก็กระเผกกลับมาบ้าน วันนี้ที่รัก ไปกินข้าวกับญาติ มีลูกของคนนึงสอบติดมหาลัย ก็เลยมีเลี้ยงกัน ก็เลยกลับดึก เห็นว่าที่ไทยฝนตกหนัก โชคดีที่ วันนี้ที่นี่ฝนไม่ตกเหมือนทุกวัน ก็เลยค่อยยังชั่วหน่อย

ตอนนี้ที่สิงคโปร์ มี Great Singapore Sales เทศกาลลดทั้งเกาะตั้งแต่ปลายเดือนที่แล้วจนถึงปลายเดือนนี้ รถหนาแน่นเลย คนต่างประเทศก็มาเที่ยวเยอะ วันนี้ก็เจอเพื่อนของเพื่อนพาญาติมาเที่ยวด้วย เป็นคนPhilippines

ห้าทุ่มแล้วที่รักยังไม่กลับเลย...